زنجیرم در افکاری

زنجیرم در افکاری
که قبل از من
به دنیا آمده اند و
مرا به دنبال خود می کشند
در گیرند با خیالی بی مقصد
در این جهان پر هیاهو
چهار ستون تنم
زخمی دروغی
که راستی را فریاد می زند
شاید زنده بمانم
با نفس های پر تکرار
رو در روی تو
در آینه نگاه می کنم
چشمانم فرو رفته اند
در حدقه ی زمان
کسی را نمی بینند
روحم سرگردان و
بهانه ی فردا می گیرد
زلیخا احمدی