چون بادبادک رهایم کرده‌ای،

چون بادبادک
رهایم کرده‌ای،
به رقص آورده‌ای.
من آسمان ندیده‌ام
اما
از این حال
لذت می‌برم.
همه آدم‌ها پای‌بندِ زمین‌اند
و من
اینجا بالا
چه حالِ خوبی دارم
وقتی حس می‌کنم
دستم را
محکم گرفته‌ای.
از آن می‌ترسم
دستت
سست شود
و من
در این لاجوردِ آسمان
رها شوم؛
تنها،
تنها.
و من
از این نهایی،
از این سقوطِ بی‌صدا،
از این وحشت
می‌ترسم

سیاوش دریابار