ساعَتی مَحبوس دَر زِندانِ تَنهایی وَ تَن

دَر سِتیزَم با سِتَم‌هایِ سِتُرگِ روزِگار
پَنجِه‌ها دَر پَنجِه‌اَش، پُردَرد اَمّا اُستُوار

صَحنِه‌ها پایان نَدارَد، هَر بار شِکل و صورَتی
خویشتَن اَمّا هَمانَم ، پُرغُرور و بُردبار

گاه جَنگی دَر دَرونُ و غَرق دَر دَریایِ خون
گَرچه اَمّا دَر بُرونَم ، دَر سُکون و سَر بِه کار

ساعَتی مَحبوس دَر زِندانِ تَنهایی وَ تَن
دَر تَلاشی بی بَدیلَم، با اُمیدِ بی شُمار

تا کِه یِک روزَن بِسازَم، واژِه را واسِط کُنَم
اَز میان بَردارَم این واوِ میانِ دِل وَ دار

حالِ این مَحبوس را دیوانِه می دانَد بَلی
تا کِی این دیوانِه را فَرزانِه سازَد روزِگار

سجاد سعادتی راد