نطفه ی اندوه

نطفه ی اندوه

سکوتم را 

آبستن جنگلی کرد 

که در حافظه ی هیچ تبری نمی گنجد

ودسته دسته  پرنده ها

به دستهایم  پناه آوردند

حالا،

باید آسمان را

 روی همین سطر خلاصه کنم

ادامه ی این شعرهم بماند برای ابرها...


((بدری دهنوی))

نظرات 0 + ارسال نظر
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.