می گریزم از تو من شاید فراموشت کنم

می گریزم از تو من شاید فراموشت کنم
آتشی در دل فتادی . بلکه خاموشت کنم
گوش من آکنده است از نغمه ی ناسازگار
دلبری کن با دل شوریده تا گوشت کنم
عاشقی کار نه هر بی منطق سودا گر است
گر توانی کن فراموشم . فراموشت کنم
قلب ما را طاقت هجر تو ای معشوقه نیست
کن عیان رخساره تا من غرق آغوشت کنم
بخت اگر یابد مجال و فرصت عشقم دهد
از لبت نوشم شراب و مست و مدهوشت کنم
کرده ام من سالها با تلخی هجر تو سر
کام خود شیرین کنون از باده ی نوشت کنم
نه قدم بر دیدگانم دلبر آشفته مو
جامه ی اطلس بپوشم بر تو گلپوشت کنم
آنچنان در دل برفتی پاره ی جانم شدی
کی توانم دیگر ای جانا فراموشت کنم
می کشی هر لحظه ما را جان جانانم ز پی
گو چه سان تا با دل شیدای باهوشت کنم
در شب هجران بیا ای کوکب رخشان من
همدمت سازم نهم سر گریه بر دوشت کنم
دیشب از پیشم گذشتی با هزاران جلوه ناز
امشب این جان را فدای ناز خود جوشت کنم
خون جگر کردی مرا ای ماه تابانم بیا
جان نا قابل فدای زلف مغشو شت کنم
آب و جارو کرده ام این سینه ی آشفته را
کی ز ره گل می رسی تا من در آغوشت کنم

نادر خدابنده لویی