سوختم اما دلم یک لحظه بارانی نشد

سوختم اما دلم یک لحظه بارانی نشد
آتشی بر جان بیفکندم طوفانی نشد

ای دریغا خنده ای از جان، غمی تا استخوان
هیچ گشتم من، ولی احساسم انسانی نشد

با خدا یک عمر همچون یک رفیق مهربان
میزبان عشقم اما خانه عرفانی نشد

سال ها مقصد تو بودی ای بهار آرزو
بوسه بر لب های تو دادم، درمانی نشد

آرزوها دور یا نزدیک حاصل هیچ و پوچ
در رسیدن ها دلم آنی که خواست، آنی نشد

داده ای اما چه دادن ای عزیز مهربان
هر چه دادی دیر هنگام و به آسانی نشد

صد هزاران گل به دامانم ز باغ آرزو
کاشتم گل های حسرت را، گلستانی نشد

خوب میدانم بهاری بود گل های مرا
گل بیامد در زمستان و بهارانی نشد
رضا حقی