پاره ای از بهشت در چهار دیواری خانه،

پاره ای از بهشت در چهار دیواری خانه،
حوض و فواره را که می‌بینی،
گویی دریچه‌ای از هستی به رویت گشوده می‌شود؛
آب، هر بار که می‌جوشد،
انگار که لحظه‌ای را از چنگِ فراموشی می‌رباید
و در هوا می‌کارد.

تو می‌ایستی،
میان سکوتی که با صدای آب
معنا پیدا می‌کند؛
جایی که زمان
نه می‌گذرد و نه می‌ماند،
فقط نفس می‌کشد.

و آن‌گاه می‌فهمی
بهشت نه در دوردست‌های افسانه،
که در همین تکرارِ بی‌تکرارِ فواره
آشکار می‌شود؛
در قطره‌ای که می‌افتد
و جهان را از نو می‌سازد.
دکتر محمد گروکان