گاه ساری می شود آتش

گاه
          ساری می شود آتش
 از بامگاه نگاهت
در نگاهم
                       گاه
            به رنگ و رقص و رویا
                 آذین می بندی
                 شادمانه ها را
گاه
                تکرار می کنی
    در خم و پیچ شانه
          عطر موج گیسوانت را
                        تا
          یاخته های خون ببرد
به خمیره ی وجود
             خبر خاطر خواهی  را           
                        که
           تو شاه واره ی شعرمنی
             در شکوه شب های
                   بعدِ دیدار
                         تو
                 صبح فردا را
           به تلاطم می رقصانی
          در بارگاه وصالی دوباره

میترا کریمیان