از چشم ِخمارت به دلم ولوله افتاد

از چشم ِخمارت به دلم ولوله افتاد
با پلک ِ تو تیر و سپر ِ حرمله افتاد

تا چشم ِ من ِ زار به خال ِ لبت افتاد
گنجشک ِ دلم خام شد و در تله افتاد

من آه کشیدم که غمم کم شود اما
در شهر و دیار ِ پدرش زلزله افتاد
گفتم که تو را دوست .. ولی نیمه ی حرفم
او رفت و میان ِ من و او فاصله افتاد

رفتم که بفهمد من از او دلخورم اما
در کوچه چرا بزم ِ دف و هلهله افتاد ؟

نوزاد ِ غمم از رحم ِ درد به آهی
با گریه شبی در بغل ِ قابله افتاد

از داغ ِ فراغش چه بگویم که دلم سوخت
در صحن و سرای جگرم آبله افتاد

یک رکعت و یک سجده کم آورده نمازم
نفرین و فغانم وسط ِ نافله افتاد

جاجیم ِ خوشی را همه شب بافتم و حیف
از بخت بدم در رج ِ آخر گره افتاد

لیلا اسدی