در هوای عشق تو من ابر پر بارانی ام

در هوای عشق تو من ابر پر بارانی ام
ابر بارانی که نه, مجموعه ای طوفانیم

بغض هم آبستن کوچکترین تردید نور
از نگاهی که به آن درگیر حسی آنیم

در نبود تو به خلوتگاه دل سر میزنم
باز می یابم تو را منظومه ی پنهانیم

یا مرا از خود بران یا که بگیرم در بغل
چون که من طاقت ندارم دور سر گردانیم

میکشم دل را به خون در مسلخ رویای تو
گرچه در این خاک و خون من باز هم قربانیم

کاش میشد که لبخند تو را ی دید و بعد
حکم صادر می نمود آنکس که گفته جانیم

در کنار برکه دل می نشینم روز و شب
تا که یابم ماه خود در این شب نورانیم

احمدرضا کاظمی