خاک بـر سر شد مـرا, زین بازی عشق و دلـم

خاک بـر سر شد مـرا, زین بازی عشق و دلـم
دیده گریان گشته از سودای چشمت با دلم
چشم خـود را کور میباید کنم, تا روح و جان
گـردد آزاد از دغـلـکـاری چـشـمـت, بـا دلـم
منکـه بـودم مهـربـان و بـا, وفـا, ای بی وفـا
از چـه رو هـردم بگـیـری, انتقـامـت از دلـم
دل شـود همـراه تـو چـون میروی از شهرما
گـر شکافی سینه ام بینی به سینه بـی دلـم
فتنه خیزد از دو چشمـانت, ز مژگانت شـرر
می شـود افـزون ز دیدارت, تپشـهـای دلـم
دیـده ات را, دیـده ام دید و, دلم شد مبتلا
دل چو گشتش مبتلا اینگونه شد خون بردلم
شد نکوئی دیده گریان, سینه نـالان و بگفت
بـا کـه گـویـم از جفـایت یـا که از درد دلـم
عباس نکوئی