یک شب در میانِ سکوتِ خویشتن

یک شب در میانِ سکوتِ خویشتن
با فانوسِ خاموشِ تنهایی
و پوکه های خیالم
به اغوشِ تو هجوم آوردم
تاریک بود , تاریک, همه جا
ستاره ها هم دَر اِسارتِ ابرها
و
تو خواب بودی
میانِ خوابی آرام
درونِ گهواره ی ابَدیَت

ای کاش ,
لبانَم را جا نمیگذاشتَم
کنارِ طاقچه ی زندگی,,
تا صدایت میکردم دِیوانه وار
بیدار شو
بیدار شَو
و
روشَن کن فانوسِ مان را.

داریوش افشار