کنون سزد ک نشینم به گفت و گو شاید

کنون سزد ک نشینم به گفت و گو شاید
مگر رسم دمکی من به تار مو شاید

صدای ذوق من از بودنت نمی آید؟
به سرکشی خیال تو رفته او شاید

اگر بگفتمت ای دوست ما برای همیم
تو بر طریقت نازت به مگو شاید

کنون که مجلس تنهایی من و یار است
سزد که ساقی ما آورد سبو شاید
ظریف و دلبر و زیباست خنده ی تو چنان
که غنچه هم شده زان خنده، خنده رو شاید

علی رضایی