منم آن صیدِ پریشان که به دامِ تو خوشم

منم آن صیدِ پریشان که به دامِ تو خوشم
قدحی درد کشیدم و به جامِ تو خوشم

چو همان شمع که سر رفت و زبانش نگرفت
به همین سوختنِ بی‌سرانجامِ تو خوشم

قدِ تو فتنه‌ی دوران، لبت اکسیرِ حیات
من به لب‌تشنه‌گیِ بر لبِ بامِ تو خوشم

شبِ گیسوی تو غارت‌گرِ آیینِ من است
به پریشانیِ این جان و به شامِ تو خوشم

دلِ من شیشه و لعلِ تو یکی سنگِ گران
به همین زخم زدن‌های مدامِ تو خوشم

خاکِ من سرمه‌ی چشمانِ رقیبان شد و باز
به تمنایِ خوشِ خاکِ مقامِ تو خوشم

نفس‌آشفته و خونین‌جگر و خانه‌خراب
به همین سوختنِ سرخ، به نامِ تو خوشم

محدثه فلاح رضوانکلائی