به غـروبِ خســته ماندی، من و خاطراتِ جوشان

به غـروبِ خســته ماندی، من و خاطراتِ جوشان
که ز چشـمه‌سارِ یادت، نشـــــود دلم گریـــــزان
__________________________________________
به دعایِ نیمه‌شب‌ها، به صــدایِ اشـکِ خاموش
به خدایِ عشـق سوگند، که هنـــــوز تویی پنهان
__________________________________________
تو که رفتـی و شکـستی، دلِ بی‌قــــــــرارِ من را
به کدام درد گـویم، که ز خــونِ دل گلســــــتان
__________________________________________
به نسیمِ بامدادت، دلِ من هنــــوز مست است
تو نمی‌دَمی و با من، نفســـــی نمی‌کُنــــی جان
__________________________________________
من و سایه‌ام دو تنـها، من و خلـــــــوتِ غریبی
به هوایِ دیــدنِ تو، گــــــذرد شبان و پـــــایان
__________________________________________
نه مرا امیــدِ فرداست، نه دلـم زِ غــــــم رهایی
همه عشقِ من تو بودی، همه بی‌کسی همین‌سان
__________________________________________
دلِ من هنــوز خسته‌ست، زِ عبـورِ مــوجِ تندت
تو که رفتـی و نمانـــــدی، من و بی‌قــرارِ طوفان
__________________________________________
به شکسـته بادِ مویــت، دلِ من اسیر ماندست
که چـو بندِ زلــــــفِ تارَت، نبــود قرارِ آســـــان
__________________________________________
نه شـراب می‌رهانــد، نه نمازِ شــــــــب نجاتم
که تـویی گنـاه و توبـه، به یکی نگـــــــاهِ تابان
__________________________________________
به شـبِ غمت نشـستم، که ببیـــــــنم از تبسم
اثری دگــر نیــامد، زِ خیالِ چهــرهٔ خنـــــــــدان
__________________________________________
همـه آرزویِ من بــود، که دوبـــاره بازگـــــــردی
تو اگر نظــر کنی باز، دلـــم شود غـــــــزل‌خوان
__________________________________________
به غمِ نبـودنت هم دل دلــــــــــــگشا گرفــته
تو بخواه و زنده گردم، که هنوز به عشق حیــران

علی حکمت اندیش