دانم که پس از این دلم آرام نماند

دانم که پس از این دلم آرام نماند
یک قطره از این باده در این جام نماند

از مرغ اسیری که به صد دام فتاده
آید که دگر بر سر یک بام نماند

از بس ز جفاکاری معشوق شنیدیم
ترسم به تنی جامهء احرام نماند

صوفی می صافی به حریفان دگر ده
کز بادهء نابت قلمم رام نماند

کفتار وددان چون که شدند حاکم دوران
ترسم که دگر یک نر *ضرغام نماند

واعظ به چنان حرص گرفته همه دفتر
ترسم اثر از حافظ وخیام نماند

ای مرشد پیری که به ما راه نمایی
راهی بنما زان به تو دشنام نماند

ای جلوهء مستانهء دوران توحش
غیراز به خدا قدرت کس تام  نماند

دانم که رسد آخرمان خوب و یا بد
از گردش گردون به کسی وام نماند

ای زاهد بدعهد و تو ای شیخ ریایی
آید که مسلمانی به اسلام نماند

فکرم چه پریشان شد و گفتم چه پریشان
باشد که کلامم پس از این خام نماند

در شهر پریشانی ز بس ریشه دواندم
دانم دل و عقلم به سرانجام نماند
مهرداد پورانیان