همیشه باور ما ها بــــه این سخن ختم ست

همیشه باور ما ها بــــه این سخن ختم ست
که شام سرد سیاهی به صبح مان حتم ست

گناه مــــــــا شده این باوری دروغین کـــــــه
بـــــــه کارمای جهان اعتمادمـــــان جزم ست

همیشه پشت ســــــیاهی سپیده خواهد بود
شبی کــــــه قصه سر آید زمان هر عزم ست

میان عیش و تظالم نســـیم رحمت کـــــــو
وزیده یا به وزد آن زمان که دل حزم* ست

گذشت شصت و سه سالی که دیده ام در عمر
فریب و ریب و تعصب بـــه عمر ما رسم ست

کشیــــــــــــده رنج آنــــــــــکه داده عمرش را
کــــــه بـــر تنعم عمرش رسیده را، طعم ست؟

دو گوش مانده بـــــــه من با دو چشم بینایی
چو دیده ام، چو شنیدم، کجای آن نظم ست؟

عنان عــــــــمر گران را مبا دهی بـــه کسی
کـه در طریقت مسکین سیه به تن سهم ست

مرور عمر دهـــــد پاسخت بـــــــه هر پرسش
کــــه هر چــــه را تو باور نموده ای فهم ست

چــــه اعتماد کنی بـــــــر کسان به بازی عمر
کــه هـــر سعادت دنیا طلب کنی وهم ست

سعادت کریمی