هم که قندی در دهان، هم رامشی بر بازوان

هم که قندی در دهان، هم رامشی بر بازوان
گر چنینی، ور چنان، تو جان مایی جان جان

این نوای پر طرب نت های موسیقی ست یا
پژواک خنده های تو پیچیده در گوش جهان

صد هزاران مرتبه از ریشه ریشه کن شدم
خم نشد این قامتم، چون تو تنی را استخوان

تا می‌شوم دور از تو من، آبی ننوشم چندگاه
چون چشم سیرابم کند با گریه های بی امان

هر چند چتر و سایه ات ای مهربان گسترده ای
مهر تو، ماهم، کم نشد، ای تو جهان را سایبان
همنوا، هم‌زمزمه، جانمایه ی شعر منی
با من بخوان ای جان من، با من بخوان با من بخوان

محمود گوهردهی بهروز