دو نیمه‌ی سیب نه،

دو نیمه‌ی سیب نه،
ما دو نیمه‌ی خراشیده بودیم.

جهان،
پر از جفت‌هایِ به اجبار چسبیده،
پر از وصله‌هایِ به تکرار، ناجور.
اما من و تو...
«جور» بودیم؛

مثلِ خنده‌ی «لورل» میانِ آوارِ «هاردی»،
مثلِ «پت» که آجر رویِ زخمِ «مت» می‌گذاشت.
ما نه از یک «دل»،
که از یک «دلیل» روییدیم.

دردِ من،
در دست‌های تو زبان باز کرد
و زخم‌هایمان،
به جای آنکه دهان به تحقیر بگشایند،
برای هم «بند» آوردند.

فروریختیم،
همه چیز را ویران کردیم،
اما «هم» را نه!

ما از جفت‌هایِ آشفته‌ی زمین نبودیم؛
ما دو تنهاییِ هم‌جنس،
که از آمیزشِ زخم‌هایمان
«مرهم» اختراع کردیم.

مریم نقی پور خانه سر