در گستره ی بی‌پایانِ رویایت

در گستره ی بی‌پایانِ رویایت، گم می‌شوم و خود را می‌یابم
دوستت دارم چون رودی که از کوهساران سرچشمه می‌گیرد و به دریا می‌پیوندد
و تو، ای دریای آرامش من، طوفان‌های درونم را آرام می‌کنی
بر لب‌هایت قصه‌های ناشنیده‌ای هست که تنها من می‌توانم بخوانم
و در آغوشت، جهانی است که تنها من ساکن آنم.
حسین گودرزی