سروده ای که به گرما خنک نسیم من است

سروده ای که به گرما خنک نسیم من است
سروده ی پر پرواز یا کریم من است

غمی است در همه عالم، سفیر راه نجات
غمی که از همه دل ها، فقط مقیم من است

چو گفت: "اختر شب های بی فروغ منی"
به خنده گفتمش "این نور از قدیم من است"

ز شیخ بادیه پرسیدم " این چه سر مگو است؟"
که هر کجا نروی راه مستقیم من است؟

اگر تو خود به بهشت برین وطن کردی
چکارت ای پدر پیر با نعیم من است؟

سید علیرضا یزدانی