مرا مست کرد در میخانه تو

مرا مست کرد در میخانه تو
شرابِ نابِ .........پیمانه تو
و هوشم پر کشید رفت از سر من
سیاه زلفی که دیدم شانه تو
بِبُوسیدم در کنج لبانت
از آن خال سیاه دُردانه تو
شود عادت به من زیبا پرستی
چِشمَم ماند در رُخ جانانه تو
تو آن شمع فروزان من هستی
شدم دیوانه وار پروانه تو
مرا لرزاند , گُسلِ آن نگاهت
دلم افتاد , شد ویرانه تو
گرفتم من شفای درد خود را
از آن چشمانِ مستانه تو
مرا در عالم دیگر فرو برد
نوای دلنشین ترانه تو
اگر چون من شوی مجنون عشقی
بِفَهمی چه کِشید , دیوانه تو
شاپور علمی