تا هست مرا مِهرِ تو دست آویزم

تا هست مرا مِهرِ تو دست آویزم
من بــاز به امید تو برمیخیزم

رسوا کنم آن شکست و ناکامی را
من آبِ رویِ شکست را میریزم

سُستم! ز طلب دست برآرم آیا؟!
من سُست! نه من سخت تر از پاییزم

یکبارِ دِگر، هزار یا صدها بار
هرگز، نه که نومید شوم، برخیزم...

رونا محمدی