منِ من،یکی را بفرست،

منِ من،یکی را بفرست،
پادر میانی کند،
مرا ببخش که اینهمه
از تو دور مانده ام،
دیگر حتی رنگ
چشمانت را نمی شناسم،
بیا و سخت درآغوشم بگیر،
دلم برای بودنت ،ماندنت،تنگ شده،
مرا به یاد خودم بیاور،
منِ من،پیراهن های رنگیت را بپوش!
این بهار،با باغی از یاس و
اقاقی به دیدارم بیا،
من سالهاست منتظر رسیدنت
روی پله های بی کسی نشسته ام،،،

فاطمه مصطفایی