خاموش میشوم،

خاموش میشوم،
آرام،
با نگاهت،
با سکوتت؛
پَر می گیرم،
بال پروازم شو،
بال به من بده
با هر آرزو،
با هر (دوستت دارمت)؛
من با دقیقه های بودنت،
ساعت ها
در نبودنت در فکر تو میروم؛
مرا دوباره آتش بزن
به گرمای دستانت؛
زمستان قلبم را،
یخ های سر نگون در اشک هایم را
آب کن،
بخار کن،
ابر کن،
مرا دوباره، بباران و متولد کن.

علیرضا پورکریمی