باران که می‌بارد تر می‌شوم از غم

باران که می‌بارد تر می‌شوم از غم
غمگین عمری که، رفت از سرم نم نم
کاش عشق می بارید، در طول روز عمر
پیوند ها می شد، در طول شب محکم
مانند ابر عشق، یک قلب می بارید
آن دیگری می شد، لبریز او کم کم
صد غصه را خودم، صد رنج را بردم
صد قصه ام طی شد، تا چشم زدم بر همبابا بزرگم مرد، بابا بجای او
حالا شده م بابا، در این میان من هم

محمد علی خدادوست