زن

زن

پنجکِ پیاله‌ی پنجاه زمستان
    که نورِ خورشید را
        به وقارِ کهن
         می‌گرداند

میانِ جمع
گل‌های دامنش
     در چادر شب
        چون شهابِ آرام
           می‌لغزد
             
ردّش
 خطّ نازکی از ماه‌تاب
       می‌‌کشد بر زمین

نفس عطرینش
بادِ عصر نیست
        جان طبیعت‌است
         بر پوستِ جهان

قطره‌ای بر گونه‌اش
 باران نیست
    ابرِ رهاشده‌ای‌ست
         که سبزینه‌ها را
             بیدار می‌کند.

زن
لحظه‌ای‌ست
   که جهان
       به احترامش
            نیم قرن آهسته‌تر
                  نَفَس می‌کشد

نرگس امیری تاجیک