بزن به رگ به دو دستم،به خوی خود به خود آیی

بزن به رگ به دو دستم،به خوی خود به خود آیی
سرم شکن تو به مغزم،به بوی خود به خود آیی

نگو که من نببستم،که آسمان بنوشته
تو در ضمان به کِی آیی،ز سوی خود به خود آیی

نظر که من به تو دارم،جمال شمس بشکسته
دران‌ دل چو بیایی‌،به کوی خود به خود آیی

کجا روم به نشانت؟که بال و پر بشکستی
دگر ز خاک ننویسم کز آرزوی خود به خود آیی

جمال صبح طبیعت بدون تو به چه مانند؟
بخند که روز و شبم را به روی خود به خود آیی

به غنچه های گلستان،به نی های نیستان
قسم دهم به دو چشمت،ز جوی خود به خود آیی

مپرس مرا که به زلفت کدام نشانی بدادی
ز گیسوی کمندم ز خوی خود به خود آیی؟

مگر شود که بر آن زلف،به یاد خود به خود افتم؟
مگر شود که بر آن زلف،به روی خود به خود آیی

فرهان منظری