موهای پریشانِ توآرامشِ جان است

موهای پریشانِ توآرامشِ جان است
درچشمِ غزلخوانِ تویک سرِنهان است
درچهره چه داری که بمیرندرقیبان
آن چشم ودوابرو چوتیری به کمان است
درخواب همی حسرتِ رویای تو دارم
آن قامتِ زیبای توچون سروِچمان است
ازچشمِ حسودت خدایت بکند دور
آنکس که بگویدتوچنینی وچنان است
چون پسته ی خندان چوبخندی به زمانه
این تحفه زخالق به زمین است وزمان است
عمرت به بلندای وجود همه عالم
ازغیبت وهجرانِ تواین دل نگران است
من باهنرم وصف جمالت نتوان گفت
از روی خوشت نورخدایی فوران است

تیام باهنر