رفتی و ماند دلی که بی تو دگر دل نمی شود

رفتی و ماند دلی که بی تو دگر دل نمی شود
دیوانه دلیست که با غیر تو عاقل نمی شود

کنار غزلهایم هر شب نشستی در کافه سکوت
کنایه زدی که طعم چای تو بی هل نمی شود

مجنون آشفته که دلش به دریا خوش است
به تلاطم هر موجکی، راهی ساحل نمی شود

شب چله و وسرخی انار و دو بیت غزل هم
از یاد خنده های دلنشین تو غافل نمی شود

به انتظار معجزه ام که ببینمت، اما گمان کنم
بی اذن چشمهای تو معجزه ای نازل نمی شود

علی مقصودی تکابی