در کنج دلم باز غمی خانه گرفته

در کنج دلم باز غمی خانه گرفته
آرام پس گریه ی من شانه گرفته

اندوه در این خـــــانه ی غم باز
از شوق مرادش ره دیوانه گرفته

بر گوشه ی دل سر نهد از ترس جـــدایی
چشم تر من دیده ی مســــتانه گرفـتـه

دل در هوسی بود و من آشفته و بیتاب
غم در دل ما شــــور جــانانه گرفـــــته

امید وصالی که زشوقش شده ام مست
یک باره ز اندوه ره مـــــــیخانه گرفـته

ما را چه به این دل خوشیه باده نشینان
کین درد ز ما خـــانه و کاشــــانه گرفته

ما در هوس یار از این خـــانه گذشتیم
یار از غم ما ره این خــــانه گرفـــــته

حسین حصاری