رفتی که دگر بار ز ره باز بیایی

رفتی که  دگر  بار  ز  ره  باز    بیایی
چشمان تَرَم مانده به ره  باز ، کجایی

با یاد تو ای ماه دل افروز شب و روز
با  آه  جگر سوز  کنم   عقده   گشایی

ای چشم  غزلخوان تو  روح  غزل من
تو در  دل مایی  اگر  از  دیده جدایی

نَقل  لب نُقل تو  به هر  انجمنی هست
شیرین لب زیبا ، ز چه رو  رخ  ننمایی

تیر نگهت  دوخته  سر ،  بر  سر   زانو
از  آتش  هجر تو  مرا  نیست    رهایی

در عالم  رویا  همه شب  در پی  مهرت
من بر تو  پناه  آورم  ای مه به  گدایی

آن قدر  من از  باده هجران تو  مستم
کز شدت  مستی  نشناسم  سر و پایی

تو بودی و قدر تو  ندانستم و افسوس
رفت  از کف من  گوهر پر قدر  و بهایی

تو  پرتوی  از  نور خدا  بودی   و  اینک
با خاطره های خوش خود در دل مایی

تقدیر الهی است " لسان " مرگ عزیزان
در حکم خدا نیست دگر چون و چرایی

کریم لسان