دلتنگی‌ام به رنگ غروب است و آسمان،

دلتنگی‌ام به رنگ غروب است و آسمان،
چشمان توست آخر این بی‌پناهی‌ام.
هر شب میان خاطره‌ات گم می‌شوم،
چون باد در حصارِ پریشانِ کاهی‌ام.

در من ز شورِ عشق تو طوفان گذشته است،
مانند شمع، سوخته‌ام بی‌پناهی‌ام...
لبخند تو ترانه‌ی باران به کویر،
دستت نجات‌بخش‌ترین تکیه‌گاهی‌ام.


فرید پیروانیان

نظرات 0 + ارسال نظر
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.