من، با شادمانی گریستم

بلندم کن از خاک خودت
از سبزی تنت جدا کن
برای زندگی
روی گستره‌ی زمین...

مادر،
ای سپیدار،
ای آسمان من
من،
با شادمانی گریستم

چون دانه‌ای یگانه
در آغوش آینده...

و دستان تو
درون من
دوباره می‌رویند...

فرهاد حیدری

نظرات 0 + ارسال نظر
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.