وقت سحر است و غزلم نیمه تمام است

وقت سحر است و غزلم نیمه تمام است
هر بیت در این دفتر من باز درام است
گویی که مرکب زقلم پر شده از خون
شاید که خوشی بر من غمدیده حرام است
فریاد به دل دارم و تاب سخنم نبست
شاید که سکوتم همه فریاد کلام است
می خواستم از این دل خونین بنویسم
افسوس که این قصه ی ما درد مدام است
این ناله ی مرع سحری از غم و درد است
اینک تو مپندار که ایام به کام است
عمرم همه در راه وصالت سپری شد
خورشید جوانبختی من بر لب بام است

فاطمه فارغ