منم و گریه و اندوه و اشک مملو از آهی

منم و گریه و اندوه  و اشک مملو از آهی
که  آتش می زند بر دفتر شعرم هر ازگاهی

خیالت آنچنان پیچیده بر پای خیالاتم
چو طوفانی که می پیچد به پای خرمن کاهی

غزل های من  از  وصف جمالت بر نمی آید
تو جای من زقرص ماه بنما معذرت خواهی

بریز انگور عصیان را به لب های هوسبازم
چه باکم گر زند دنیا به من بر چسب گمراهی

کجایی؟من کجایم؟ این فراق سهمگین تا کی؟
برای این دو مجهولی ، کجا پیدا کنم راهی؟

خلیج کوچکی در گوشه ی قلب توام بانو
همان دریای سرخ ومست و مواجی که می خواهی

تبر بگذار  بر دوش خداوند کلیسا و
شبی را  با هوی نفس من  بنمای همراهی

محمد علی شیردل