بر دار تو آویزم و از عشق تو لبریز

بر دار تو آویزم و از عشق تو لبریز
مژگانِ تو خون ریزه و ابرویِ تو هم نیز
..
دنیای تو تبریزه و دستانِ تو تب ریز
گیسوی تو گیلانه به هنگامه پاییز
..
دندان تو تسبیحه به نخ کرده شیراز
لبهای تو چون نار ترک خورده نی ریز
..
آغوش تو تبدار چو شهریور اهواز
در سینه تو دشت مغانیست طلاخیز
..
افراشته قد گردن تو قله قفقاز
از چانه تو گشته قطاب رفته به مهریز
..
آواز تو تقلید کند کبک به تاراز
چشم تو کلاغی که نظر کرده به جالیز
..
پیشانی تو خیمه زده دسته سرباز
مو های تو پر پشت تر از لشکر چنگیز
..
بر گونه تو گر بزنم یک دو سه تا گاز
پر آب شود طعم دهان و بشه سر ریز
..
صبح تو دل انگیزه و شب هم طرب انگیز
رهوار چو شبدیزی و من خسرو پرویز

عبدالنبی اکبری