از آن زمان کــه تــو شده ای آشنای من

از آن زمان کــه تــو شده ای آشنای من
غـوغــای عشق ریختـه ای در سرای من

ای کــاش وقت وصلتمان زودتـــر شود
کمتر بـــــه آه عشق بسوزم خـدای! من


شایــد بـرون رود غمِ دل وقت دیدنت
آتش گرفته دشتِ دلم در عـــــزای من

در کنج این جهانِ پــر از درد خسته ام
بس است درد دوری و این انـزوای من


سالی هـــــزار بـار بمیرم بـــــرای تــــو
هر بـــــوسه از نــــوار لبانت شفای من

امشب به یاد چشم قشنگت نوشته ام
دیگر نمانده طاقتم ای دلـــــربـــای من

وقتی کـــه نیستی غزلم کـال! می شود
لطفـا بیــــا گُلـــم؛ عسلـم آشنای مـن...

مهرداد خردمند

نظرات 0 + ارسال نظر
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.