زندگی را

زندگی را
از حضرت ِ غمزده ِ تنها
در بیابانی عاری از آزادگی
عاشقانه بگیرم

و بِکِشم بر آغوش ِ سپید ِ
چشم های هر روز عشق
تا‌ نگاهم هست
تا هست پروازم

هر شب
هر روز
من با تن پوشی از رایحه امید
و فرداهای روشن
بی واهمه خواهم بوسید
دست ِ آزادگی
و دست ِ شقایق ها را
به یاد ِ چشمان ِ در راهت
حتا در خوابم

صدای قدم هایت را می شنوم
که ندای عاشق ماندنی است ...!!!

محبوبه برونی

نظرات 0 + ارسال نظر
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.