در مرداب عشق فرو رفته‌ایم.

در مرداب عشق فرو رفته‌ایم.
از خویشتن غافل شده‌ایم.
از دیگری هم دور شده‌ایم.
شاید که کلاً کور شده‌ایم.
دل‌پیچه‌ای شدید گرفته‌ایم.
شاید دردهای ناگفته،
یا فریادهای در گلو خفته،
یا سکوتی ترس‌آلود را رودل کرده‌ایم.
در قهوه و چاشت و روزمرگی‌ها
یا شاید کابوس عشقی ناپیدا
به دنبال هیچ رویا گشته‌ایم.
غافل از اینکه سال‌هاست
زیر آتشفشان خودخواهی سوخته‌ایم.


الهام اسماعیلی

تو را از جان و دل خواهم، نمی‌دانی، نمی‌دانی

تو را از جان و دل خواهم، نمی‌دانی، نمی‌دانی
که دردی در دلم دارم، تو درمانی، نمی‌دانی
شبم بی‌روی تو تاریک و روزم بی‌تو بی‌معناست
تو خورشید جهان من، تو نورانی، نمی‌دانی
به هر سو می‌روم عطر تو می‌آید به استقبال
تو در جان و دل من خانه ای داری، نمی‌دانی
اگر صد بار از عشقت به دنیا پشت برگردم
دوباره سوی تو آیم، تو می‌دانی، نمی‌دانی
دلم را برده‌ای با آن نگاه آشنای خویش

چه کردی با دل دیوانه‌ام، جانی، نمی‌دانی
به شوق دیدنت هر شب ستاره می‌شمارم من
که در چشمم تویی پیدا و پنهانی، نمی‌دانی
نه از دنیا گله دارم، نه از تقدیر می‌نالم
تو را دارم اگر، با من فراوانی، نمی‌دانی
بیا تا سر نهم امشب به دامان محبت‌ها
که بی‌تو خسته‌ام از این پریشانی، نمی‌دانی
اگر روزی بپرسندم چه می‌خواهی ز این عالم
بگویم: یک نفس با من بمانی، نمی‌دانی
مرا جز عشق تو دیگر تمنایی نخواهد ماند
تو آخرین غزل در دفتر جانی، نمی‌دانی

حمیدرضانظری مهرورانی

زمستان

دیدم که
برگی دستانش میلرزید ، نقطه
پایانِ
پاراگراف
فصل بعد
زمستان است


فرهاد بیداری