تو را از جان و دل خواهم، نمی‌دانی، نمی‌دانی

تو را از جان و دل خواهم، نمی‌دانی، نمی‌دانی
که دردی در دلم دارم، تو درمانی، نمی‌دانی
شبم بی‌روی تو تاریک و روزم بی‌تو بی‌معناست
تو خورشید جهان من، تو نورانی، نمی‌دانی
به هر سو می‌روم عطر تو می‌آید به استقبال
تو در جان و دل من خانه ای داری، نمی‌دانی
اگر صد بار از عشقت به دنیا پشت برگردم
دوباره سوی تو آیم، تو می‌دانی، نمی‌دانی
دلم را برده‌ای با آن نگاه آشنای خویش

چه کردی با دل دیوانه‌ام، جانی، نمی‌دانی
به شوق دیدنت هر شب ستاره می‌شمارم من
که در چشمم تویی پیدا و پنهانی، نمی‌دانی
نه از دنیا گله دارم، نه از تقدیر می‌نالم
تو را دارم اگر، با من فراوانی، نمی‌دانی
بیا تا سر نهم امشب به دامان محبت‌ها
که بی‌تو خسته‌ام از این پریشانی، نمی‌دانی
اگر روزی بپرسندم چه می‌خواهی ز این عالم
بگویم: یک نفس با من بمانی، نمی‌دانی
مرا جز عشق تو دیگر تمنایی نخواهد ماند
تو آخرین غزل در دفتر جانی، نمی‌دانی

حمیدرضانظری مهرورانی

نظرات 0 + ارسال نظر
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد